Wiele sklepów zoologicznych oferuje w sprzedaży bardzo bogatą ofertę skierowaną tylko i wyłącznie dla psów. Na półkach sklepowych jako nowości zoologiczne możemy znaleźć ciekawe legowiska, materace  a nawet maty grzewcze, które pomagają utrzymać odpowiednią temperaturę psa. Stosowane są głownie w rekonwalescencji młodych psów oraz są nieocenionym akcesorium dla psów w podeszłym wieku. Ale to nie wszystko ! – w obecnych czasach pies może również podróżować ze swoim panem nawet na rowerze. Kilku producentów akcesoriów dla psów w swojej ofercie posiada spory wybór koszy rowerowych które przytwierdzane są do kierownicy lub  na bagażniku pojazdu. Oczywiście omawiane kosze posiadają w środku wygodne legowisko dla psa oraz specjalną uprząż której zadaniem jest zabezpieczenie pupila przed wyskoczeniem z kosza.

W ostatnich czasach wzrosło również zainteresowanie wśród klientów meblami, które w ciekawy sposób można wkomponować w wystrój mieszkania a służą psu jako legowisko lub szafa, która może pomieścić spora ilość ubranek pupila.  Tego typu meble maja znaczną przewagę nad zwykłymi legowiskami, gdyż posłanie dla psa praktycznie nie jest zauważalne zarówno dla przybyłych do nas gości jak i samych domowników. Tak ciekawe połączenie mebla z posłaniem dla psa z pewnością doskonale wkomponuje się w wystrój każdego, dobrze urządzonego mieszkania. Zainteresowanych nowościami zoologicznymi zapraszamy do sklepu internetowego www.dla-psa.pl w którym z pewnością znajdziecie Państwo coś odpowiedniego dla swojego czworonoga.

Tuż przed wkroczeniem na ring oporządza się jeszcze raz psa, tj. czesze się go, szczotkuje lub wyciera flanelą, przeczyszcza oczy itp., gdyż powinien być wypro­wadzony na ring w jak najlepszej kondycji.
Pies powinien być prowadzony na ringu po lewej stronie wystawcy, zgodnie ze wskazówkami sędziego. Nie zwraca się przy tym uwagi na publiczność, lecz wyłącznie i jedynie na psa, aby przez cały czas pobytu na ringu prezentował się jak najlepiej. Trzeba uważać, żeby nie dostał się w pobliże agresywnego sąsiada lub sam nie napadł na sąsiada. Przy oglądaniu uzębienia wystawca sam podnosi wargi i otwiera pysk psa, żeby sędzia mógł obejrzeć jego uzębienie i policzyć zęby. Jeśli pies jest agresywny, należy stale uważać, żeby nie ugryzł sędziego. Prezentację psa na ringu należy wcześniej ćwiczyć w domu. Trzeba nauczyć go chodzenia po obwodzie koła (w miarę możności postępując za innym psem); nie śmie on przy tym ciągnąć prowadzącego na smyczy ani też dać się ciągnąć. Powi­nien ustawiać się we właściwej pozycji i pozwalać na rozwieranie pyska. Psy ma­łych ras, które ocenia się na stole, powinny być przyzwyczajone do takiego sposobu prezentacji, nie okazując przy tym niepokoju, lecz zachowując się tak samo jak psy duże na ringu. Ułatwia się przez to sędziemu jego zadanie, co odbija się korzystnie na ocenie i lokacie psa.
Jest rzeczą oczywistą, że wystawca powinien zachowywać się poprawnie i uprzej­mie wobec organizatorów i współwystawców, a ocenę sędziego przyjąć bez uwag i sprzeciwów, gdyż orzeczenie to jest nieodwołalne. Poza tym wystawca powinien przestrzegać regulaminu wystawowego oraz bezzwłocznie stosować się do wskazó­wek organizatorów i porządkowych. Bardzo ważne jest, aby na ringu znalazł się punktualnie, w razie spóźnienia bowiem sędzia może odmówić oceny lub ocenić psa bez lokaty.
We wszystkich przepisach wystawowych ustalono, że wystawca zobowiązany jest do pozostawania na miejscu do końca wystawy; nie wolno opuszczać terenu przed jej zakończeniem. Wymaga tego sportowa poprawność, co powinno być rzeczą oczywistą dla wystawcy.

Tylko ten wystawca może osiągnąć sukcesy, który przez cały czas trwania wystawy całkowicie i wyłącznie zajmuje się swym psem. Odnosi się to do wszystkich ras bez względu na to, czy wymagają one jakiejś szczególnej pielęgnacji, szaty, czy też nie wymagają w ogóle żadnej. Szczególnej troski wymaga przede wszystkim pies na 2-dniowych wystawach, gdyż jego system nerwowy poddany jest ciężkiej próbie już choćby przez to, że zosta! przeniesiony z otoczenia do którego byi przyzwyczajony, w obce środowisko z wieloma nieznanymi psami, wśród gwaru wystawowego, gdzie nie zazna spokoju i gdzie ewentualnie skazany jest również na inny pokarm. Nie należy się przeto dziwić, że pies, który nie ma bardzo mocnego systemu nerwowe­go, w tych warunkach szuka nieustannie opieki swego pana.
Oczywiście trafiają się psy, których nic nie wyprowadzi z równowagi, ale i takie wymagają stałego nadzoru. Dlatego wystawca powinien od chwili wejścia na teren wystawy być stale w pobliżu swego psa i uważać, czy mu czegoś nie trzeba. Jest to szczególnie ważne w pierwszych godzinach wystawy, dopóki pies nie oswoi się z panującym tam gwarem.
Po doprowadzeniu psa do boksu uwiązuje się go na cienkim łańcuszku, w miarę możności wystawowym (linkę skórzaną mógłby przegryźć podczas nieobecności swego pana), tak krótko, żeby nie mógł sięgnąć do sąsiedniego boksu. Należy ponadto zwrócić uwagę, czy sąsiadujące psy są właściwie uwiązane, aby nie mogły się zetknąć i wzajemnie pokaleczyć. Następnie podaje się psu miskę świeżej wody. W dniu wystawy w zasadzie karmi się go dopiero wieczorem w domu. Jeżeli jednak hodowca ma zamiar nakarmić nieco swojego pupila w czasie wystawy, to lepiej jest zabrać dla niego z domu pokarm, do którego jest przyzwyczajony, niż kupować na wystawie; w ten sposób unika się ryzyka niedyspozycji, jak rozstrój żołądka itp. Co 2 godziny wyprowadza się go w odpowiednie miejsce, gdzie będzie mógł się wypró­żnić. Nie wolno zaniedbać tego, gdyż wypróżnienie się ma również duży wpływ na psychiczne samopoczucie psa. Niejeden faworyt musiał — ku rozczarowaniu swe­go właściciela — opuścić ring, gdyż chodził tak jakby był chory tylko dlatego, że wcześniej się nie wypróżnił. Nie jest też przyjemnością dla wystawcy, jeśli nastąpi to na ringu przed sędzią.

Jeśli pies ma uzyskać sukces na wystawie, powinien być w kondycji wystawowej, to znaczy że powiniem być zdrów i mieć dobrze rozwinięte mięśnie. Nie może być ani otłuszczony, ani zbyt chudy, a jego szata powinna być dobrze wypielęgnowana. Przygotowywanie psa do wystawy powinno się rozpocząć co najmniej 3 miesiące przed jej terminem, a u psów długowłosych lub szorstkowłosych nawet jeszcze wcześniej.
Przygotowując psa do wystawy, należy zwrócić szczególną uwagę na właściwe odżywianie i rozwój szaty. Pies powinien być codziennie czesany grzebieniem. Psy krótkowłose, a także niektóre rasy długowłose należy codziennie szczotkować. Ce­lem tych zabiegów jest przede wszystkim usunięcie obumarłych włosów podszycia i pokrywy, jak również doprowadzenie włosów do właściwego ułożenia. Masaż skóry pobudza przy tym ich wzrost. U większości ras krótkowłosych wystarczą te zabiegi uzupełnione kilkakrotną kąpielą i myciem w ciepłej wodzie. Do mycia należy używać wyłącznie specjalnego mydlą, a po umyciu włosy dobrze wypłukać czystą wodą i starannie wytrzeć.
Rasy długowłose wymagają bardziej intensywnych zabiegów, aby uzyskać ładny wygląd poszczególnych partii lub kształt określony przez wzorzec. U seterów, spanieli myśliwskich, owczarków niemieckich, płochaczy niemieckich itp. wystarczy częste wyczesywanie obumarłego włosa.
Na niektórych częściach ciała (np. rozdziałek lub szyja), gdzie wzorzec wymaga krótszego uwłosienia usuwa się martwy włos palcami, ale nie wolno posługiwać się nożyczkami, gdyż przygotowanie szaty, niedozwolone przez wzorzec, mogłoby wykluczyć psa z oceny. Nożyczkami można tylko przycinać zbyt długi włos na łapach, by uzyskać pożądany kształt.
Należy być szczególnie ostrożnym przy kąpieli psów długowłosych, gdyż pozbawia ona włosy tłuszczu, wskutek czego stają się lekkie, nie przylegają dobrze, nabierają skłonności do układania się w loki lub fale. Dlatego psy długowłose należy kąpać co najmniej tydzień przed wystawą, aby włosy przez czesanie i szczotkowanie wróciły do właściwego położenia. Pielęgnowanie psów szorstkowłosych powinno byĆ podobne. Wzorzec ustała dokładnie przygotowanie szaty u większości ras szorstkowłosych, a szczególnie u terierów. Aby psy te na wystawie mogły uzyskać właściwą ocenę, wystawca powinien odpowiednio wcześniej przygotować ich szatę i zadbać o to, aby w dniu wystawy miała przepisową długość i strukturę włosa na poszczególnych częściach ciała.
Włos tych psów może być strzyżony lub trymowany. Wybór metody wcale nie jest dowolny. Jest ona narzucona przez strukturę włosa przewidzianą we wzorcu. Do pielęgnowania włosów używa sie różnych narzędzi, jak maszynki do strzyżenia, noże do trymowania, nożyczki i grzebienie metalowe.
Maszynka do strzyżenia podobna jest do zwykłej fryzjerskiej, z tym, że ma cieńsze ząbki. Nożyczki mogą być proste, z wygiętym końcem, lub co jest lepsze, z ostrzem w kształcie łuku (zaokrąglony koniec jest nieco wzniesiony).
Noże trymerskie mają różne kształty, delikatnie uzębione niezbyt ostre ostrza, tak by nie przycinały włosów a jedynie je zbierały. Używa się ich do trymowania; ujmuje się małą kępkę włosów, przyciska je kciukiem do ostrza i następnie szybkim ruchem wyskubuje włos (ciągnąc zgodnie z jego kierunkiem wzrostu). Pojedyncze długie włosy lub występujące na wrażliwych miejscach jak np. słabizny i brzuch wyskubuje się raczej palcami; ujmuje się włos palcem wskazującym i kciukiem, a następnie wyskubuje go silnym ruchem. W ostateczności można do trymowania użyć zwykłego noża niezbyt ostrego. Grzebień metalowy powinien mieć dobrze osadzone zęby stalowe, tak aby się one nie ruszały, a tym bardziej nie wypadały. Do usuwania martwego włosa bardzo dobry jest grzebień Horaka. Psa można trymować dopiero wtedy, gdy włos dojrzał, tzn. gdy pies zaczyna linieć. W tym okresie można włos wyskubywac bez większych trudności nie sprawiając zwierzęciu bólu. Wyskubywanie włosa niewyrośniętego, niedojrzałego jest uciążli­we. Dlatego przy ustalaniu terminów wystaw należy tę okoliczność brać pod roz­wagę, tak aby w dniu wystawy włos uzyskał właściwą długość.
Pielęgnowanie włosów do kondycji wystawowej wykonuje się zwykle etapami, aby do dnia wystawy wyrosły na różnych częściach ciała do długości wymaganej przez wzorzec. Trymowania nie można zastąpić strzyżeniem, gdyż twardy włos przez strzyżenie staje się miękki i traci swą charakterystyczną strukturę. Czas między poszczególnymi etapami zabiegów pielęgnacyjnych jest indywidualny i zależy od tego, jak szybko włos odrasta. U niektórych psów włosy rosną wolniej (zwłaszcza na wiosnę), u innych natomiast znacznie szybciej (zwłaszcza jesienią). Dalsze wska­zówki dotyczące pielęgnacji włosów niektórych ras zawierają tylko zasadnicze wy­tyczne. Przyrastanie włosów należy obserwować indywidualnie.

Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) wydała dla każdej rasy, uwzględ­niając jej pochodzenie, wzorzec który jest opisem wszystkich ważnych części ciała psa i przedstawia idealny typ danej rasy. Wzorzec ten od chwili jego ukazania się obowiązuje wszystkich członków Federacji. Ponieważ jednak poszczególne rasy rozwijają się, przeto kraj pochodzenia danej rasy może w miarę potrzeby uzupeł­niać wzorzec lub go zmieniać. Do roku 1965 np. pudle przedstawione na wysta­wach międzynarodowych w modnej fryzurze nie mogły uzyskać CACIB (Certificat d’Aptitude au Championnat International de Beaute). Dopiero dzięki zmianie wzorca pudla modna fryzura uznana została za zgodną ze wzorcem i pudle wysta­wiane w modnej fryzurze mogą konkurować z pudlami w klasycznej fryzurze oraz zdobywać CACIB (certyfikat na międzynarodowego championa piękności). Staraniem każdego hodowcy jest, oczywiście, wyhodowanie okazów jak najbardziej zbliżonych do wzorca. W jakim stopniu to się im udało, ocenia się na wystawach psów rasowych oraz na komisjach licencyjnych (w niektórych rasach obowiązuje licencjonowanie). Na wystawach oceniają psy doświadczeni sędziowie, specjalnie w tym kierunku wyszkoleni.
Wystawy bywają okręgowe, krajowe, specjalistyczne, międzynarodowe i światowe. Wystawy okręgowe (wojewódzkie) urządzane są w poszczególnych okręgach. Są one zwykle otwartej tzn. że mogą w nich uczestniczyć również wystawcy z innych okręgów. Krajowe i międzynarodowe wystawy odbywają się raz do roku dla wszystkich ras, które są zrzeszone w odpowiednich związkach. Wystawy specjalis­tyczne organizowane są zwykle przez związki hodowców danej rasy. Międzynaro­dowe wystawy są dostępne dla psów wszystkich ras i odbywają się pod protektora­tem FCI.
Na wystawach ocenia się eksterier psa stosując noty: „doskonały”, „bardzo dobry”, „dobry”, „dostateczny” i „niedostateczny”. Ponadto psy, które uzyskały najwyższe oceny, mogą otrzymać najróżniejsze tytuły, np. champion, zwycięzca klubu, zwy­cięzca klasy itp. Najlepsza suka i najlepszy pies danej rasy mogą na międzynarodo­wych wystawach uzyskać CACIB (wniosek o certyfikat „międzynarodowego cham­piona piękności”). Wniosek ten jest przez FCI badany i zatwierdzany zgodnie z obowiązującym regulaminem.
Po 4-krotnym uzyskaniu wniosku o CACIB w co najmniej 3 różnych krajach (w tym jeden  z  kraju  w którym  pies jest wpisany), przy czym  między pierwszym a ostatnim wnioskiem musi upłynąć co najmniej rok, FCI nadaje psu tytuł między­narodowego championa. Jest to najwyższe odznaczenie, które pies może uzyskać za wygląd zewnętrzny. Na wystawach ocenia się psy zwykle w różnych klasach, według wieku (klasa młodzieży, klasa otwarta). Jeśli pies zdał egzamin sprawności może być zgłoszony do klasy użytkowej, a jeśli ma już tytuł championa do klasy championów. Organizatorzy wystaw aby podzielić psy na parę grup mogą rozpisać również inne klasy. Umożliwi to łatwiejszą ocenę zwierząt, a wystawcy stworzyć szansę zdobycia większej ilości tytułów.
Uzyskanie tytułu jest dążeniem każdego wystawcy; wpisuje się go w świadectwie pochodzenia potomstwa. Im więcej utytułowanych przodków występuje w rodo­wodzie, tym cenniejszy jest szczeniak, gdyż można oczekiwać, że odziedziczy on po nich wiele przydatnych cech.
Jednakże nie zbadano dotychczas wszystkich praw dziedziczenia, co nieraz jest powodem wielu rozczarowań hodowców. Poza tym na rozwój psa mają też wpływ warunki utrzymania i żywienie w okresie szczenięcym. Gdyby tak nie było, mieli­byśmy od dawna tylko psy o wybitnym eksterierze. Praktyka i doświadczenie po­twierdzają jednak, że poprawa eksterieru jest niezwykle trudnym zadaniem. Z tej przyczyny poszczególne kluby hodowców ograniczyły wybór par hodowlanych po to by uzyskać nie tylko wybitne psy, lecz by podnieść poziom pogłowia danej rasy. Problem ten jest szczególnie trudny przy ocenie psów ras użytkowych, gdyż cechy użytkowe są w tym wypadku traktowane znacznie surowiej niż eksterier. Właśnie ta niepewność wyników hodowli nadaje jej pewien urok, a także zmusza hodowcę, który chce uzyskać jak najlepsze efekty do stosowania różnych prób przy doborze par hodowlanych.

Budowa ciała może być harmonijna lub nieharmonijna, pies może być większy lub mniejszy aniżeli dopuszcza wzorzec. Przy opisie budowy porównuje się również harmonijność budowy. Pies może być ustawiony za wysoko lub za nisko, kończyny może mieć za krótkie lub za długie.
Rama wyraża stosunek wysokości psa (w kłębie) do jego długości (odległość przed­niego końca mostka do kości siedzeniowej miednicy). Może byc ona kwadratowa lub prostokątna, za mała lub za duża, za długa lub odpowiednia dla rasy.
Typ wyraża, w jakim stopniu pies na pierwszy rzut oka odpowiada idealnemu wyobrażeniu o danej rasie. Typ rasowy może więc być wyrazisty lub niewyrazisty, osobnik jest typowy lub nietypowy. Typ powinien zarazem wyrażać różnicę między psem a suką: pies powinien przedstawiać typ samczy, a suka — typ samiczy. Jeśli jest odwrotnie, jest to wada.
Masywność wyraża się stopniem rozwoju kośćca i mięśni. Kościec może być silny, słaby, zwarty, gruby, lub delikatny. Pies wtedy jest odpowiednio silny lub slaby. Jeśli pies robi wrażenie ociężałego — jest ciężki, natomiast w przeciwnym razie jest on lekki.
Szlachetność formy — to ogólne wrażenie, które pies wywołuje przy uwzględnieniu jego typu rasowego. Pies jest więc szlachetny lub nieszlachetny, przerasowany, ma za delikatny lub za gruby kościec.
Konstytucja — to zespól cech właściwych organizmowi. Może być delikatna, ordy­narna lub limfatyczna.
Kondycja wyraża stan fizjologiczny psa w danej chwili. Może być dobra, średnia, zła, może być on za tłusty lub za chudy. Odpowiednio do tego mówi się o kondycji roboczej, hodowlanej i wystawowej.

Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) podaje dla poszczególnych ras wzorce, zawierające opis poszczególnych części ciała psa. Sędziowie na wystawach oceniają w jakim stopniu pies odpowiada wzorcowi i przedstawia ideał psa danej rasy. Obecnie hodowane jest tak wiele ras psów, że różnią się one między sobą nie tylko budową kośćca i stosunkiem poszczególnych części ciała, maścią i szatą, kształtem, ustawieniem i długością uszu, kolorem oczu, lecz bywa tak, że cechy uchodzące u jednej rasy za błąd, u innej są dopuszczalne albo nawet pożądane. Mimo to terminologia opisu psów jest w znacznym stopniu ujednolicona i zawiera całą skalę określeń (rys. 4). U psów myśliwskich stosowana jest do opisu niektórych partii ciała terminologia łowiecka, na co przy dalszych opisach uwaga zostanie zwrócona. Przy opisie pokroju psa najpierw ocenia się wrażenie ogólne, a na­stępnie poszczególne partie ciała i szczegóły. Tylko w ten sposób można wyrazić w jakim stopniu oceniany pies odpowiada wzorcowi lub w czym i w jakim stopniu odbiega od wzorca.

Pies okryty jest skórą składającą się z paru warstw: naskórka, skóry właściwej i tkanki łącznej. W skórze znajdują się cebulki włosowe, gruczoły potne wonne i tłuszczowe oraz naczynia krwionośne włoskowate i zakończenia nerwów. Pod­skórna warstwa zawiera tkankę tłuszczową. Z naskórka wyrastają pęczki włosów mających wspólny kanalik. W każdym pęczku są 3 dłuższe, silniejsze włosy, tzw. włosy pokrywowe, oraz 6— 12 krótszych, cieńszych włosów, tworzących podszycie. Szata włosowa chroni psa przed wpływami otoczenia. Tłuszcz wydzielany przez gruczoły łojowe, uchodzące do kanalików włosowych, nadaje włosom elastyczność, połysk i czyni je wodoodpornymi. W okresie podwyższania się temperatury-wiosną, włosy wypadają i futro zimowe zostaje zastąpione lżejszą szałą letnią. Jesienią staje się ona gęściejsza, aby zimą chronić psa przed zimnem. Ta zmiana owłosienia uzależniona od pory roku nazywana jest linieniem. Powinno ono być wspomagane przez czesanie drucianym grzebieniem lub drucianą szczotką, a u niektórych ras zwłaszcza u terierów — przez wyskubywanie (trymowanie) dojrzałych włosów. U ras długowłosych wypadające podszycie zatrzymuje się między włosami pokry­wy i tworzy z nimi spilśnione płaty lub charakterystyczne sznury. Na górnej wardze, na skroniach i w okolicy brwi wyrastają pojedyncze, długie i bardzo silne włosy, tzw. czujki. Do kanalików włosowych dochodzą zakończenia nerwów, które impulsy dotykowe przenoszą do centrum — do mózgu. Prawie cała powierzchnia ciała psa jest owłosiona; nieowłosione są tylko trufla nosowa i opuszki palców. Zewnętrzne narządy płciowe są mało owłosione. Gru­czoły potowe są tylko na opuszkach palcowych, dłatego pies nie poci się na całym ciele. Nadmiar ciepła wydala przez przyspieszone oddechy z otwartym pyskiem i przez wyparowywanie wilgoci z jamy gębowej. W skórze umieszczone są ponadto gruczoły zapachowe, wydzielające charakterystycznie pachnącą wydzielinę. Dlate­go od czasu do czasu należy psa kąpać używając dobrego mydła lub szamponu.

Kościec wyznacza główne proporcje psa, natomiast mięśnie modelują jego syl­wetkę, nadają mu charakterystyczny sprężysty, żywy wygląd, umożliwiają jego ru­chy i wytrwałe bieganie. Układ mięśniowy stanowi wielka liczba mięśni różnej wielkości, z których każdy spełnia określone funkcje. Wielkość mięśnia dostosowa­na jest do funkcji, które ma wypełniać. Pies w kondycji wystawowej powinien mieć dobrze rozwinięte mięśnie bez śladu osadu tłuszczu. U ras gładkowłosych poszcze­gólne mięśnie i ich ruchy powinny dobrze się uwidaczniać.
Do poruszania się psa służą mięśnie kończyn, grzbietu i lędźwi, są jego aparatem napędowym, mają więc bardzo duże znaczenie. Niemniej ważne są jednakże mięśnie piersiowe i brzuszne, które umożliwiają oddychanie, oraz mięśnie głowy, a wśród nich zwłaszcza mięśnie szczęk, umożliwiające silny uchwyt szczęk. Mięśnie psa mają mało ścięgien, dlatego także w postawie stojącej muszą być aktywne. Z tej przyczyny pies chętnie się kładzie, oszczędzając energii swych mięśni.

Osią kośćca jest kręgosłup, na którego początku osadzona jest czasza, a po bokach rozmieszczone są żebra i kończyny .
Czaszka. Czaszka psa składa się z kości twarzowych i puszki mózgowej, w której znajduje się mózg. Część twarzowa jest klinowata, o długości charakterystycznej dla poszczególnych ras. Podobnie charakterystyczny dla poszczególnych ras jest stosunek długości części twarzowej do długości i szerokości puszki mózgowej, jak również przejście od części twarzowej do części mózgowiowej, tzn. krawędź czoło­wa (stop). Za dużymi oczodołami, które umożliwiają ruchliwość oka, znajdują się wysklepione ku tyłowi luki jarzmowe-, tworzą one podstawę i punkt zaczepu dla silnych mięśni żuchwy.

Żuchwa połączona jest z czaszką stawem. Uruchamiana jest silnymi mięśniami, umożliwiającymi błyskawicznie szybki i silny uchwyt. Znaczy to, że w każdej połowie szczęki są 3 siekacze, 1 kieł i 4 przedtrzonowcc (j)raemolares), W żuchwie są ponadto 3 trzonowce, a w szczęce 2 trzonowce. Pierw­szy trzonowiec żuchwy i przedtrzonowiec szczęki graniczący z trzonowcem są szczególnie silnie rozwinięte i zwane łamaczami.

Kręgosłup. Składa się z 7 kręgów szyjnych, 13 kręgów piersiowych, 7 lędźwiowych, 3 krzyżowych (są one zrośnięte i tworzą tzw. krzyż) oraz z 20 — 23 kręgów ogono­wych. Pierwszy kręg szyjny zwany jest atlasem, a drugi obrotowym lub krętarzem (epistropheus). Te dwa kręgi różnią się kształtem od pozostałych i umożliwiają ruchy głowy. Z kręgami szyjnymi łączą się wysklepione żebra, które tworzą klatkę piersiową. Pies ma 13 żeber po każdej stronie klatki piersiowej, z tego 9 prawdzi­wych i 4 rzekome. Żebra prawdziwe są u dołu połączone chrząstką z mostkiem, żebra rzekome zaś są ze sobą połączone łukiem chrząstkowym. Klatka piersiowa chroni ważne dla życia narządy — serce i płuca. Wysklepienie żeber jest charakte­rystyczne dla poszczególnych ras i jest zwykle ustalone we wzorcu. Kręgi lędźwio­we stanowią część kręgosłupa między ostatnim żebrem a krzyżem. Kręgi ogonowe tworzą oś ogona i są bardzo ruchliwe. U niektórych ras wzorzec wymaga skrócenia ogona.
Kończyny przednie. Trójkątna łopatka ustawiona jest ukośnie i połączona z ramie­niem stawem barkowym. W stawie łokciowym z ramieniem łączy się podramię, składające się z 2 przylegających do siebie kości — strzałkowej i promieniowej. Dalej jest nadgarstek, składający się z 7 małych kości nadgarstkowych. Z nimi łączy się śródręcze, składające się z 5 małych kości śródręcza, przechodzących w 4 palce o 3 członach i 1 palec 2-członowy. Palce są zaopatrzone w silne pazury nie dające się wciągnąć.